پایگاه خبری تحلیلی اخبار محرمانه

آخرين مطالب

نوید محمدزاده؛ سرخپوستی که این‌بار عصبی نیست! فرهنگی اجتماعی

نوید محمدزاده؛ سرخپوستی که این‌بار عصبی نیست!

  بزرگنمايي:

اخبار محرمانه - برترین ها / این‌جا درباره سرخ‌پوست حرف می‌زنم فیلمی که در قیاس با دیگر آثار سینمای ایران یک اثر غافلگیرکننده است، به آن قید «در قیاس» توجه کنید، چون سرخ‌پوست با تمام چیز‌های دوست داشتنی‌اش در نهایت یک معمای تعلیق‌دار و کلاسیک است، اما خب در همین سال‌ها خیلی از بهترین فیلمسازان ما هم از روایت یک داستان کلاسیک درگیرکننده عاجزند.
سرخ‌‎پوست متهم به پول‌های کثیف است، سینمای سیاست‌زده مثل خیلی چیز‌های سیاست‌زده‌ی دیگر، بیشتر درگیر مسائل فرامتنی است، اما چه کسی است که نداند سال‌ها بعد از هر دو فیلم به نیکی یاد خواهد شد، این‌جا درباره سرخ‌پوست حرف می‌زنم فیلمی که در قیاس با دیگر آثار سینمای ایران یک اثر غافلگیرکننده است، به آن قید «در قیاس» توجه کنید، چون سرخ‌پوست با تمام چیز‌های دوست داشتنی‌اش در نهایت یک معمای تعلیق‌دار و کلاسیک است، اما خب در همین سال‌ها خیلی از بهترین فیلمسازان ما هم از روایت یک داستان کلاسیک درگیرکننده عاجزند.
ماجرا از این قرار است که سرگرد نعمت جاهد در آستانه‌ی یک ترفیع درجه‌ی درست و حسابی است، تا این که در جریان انتقال زندانیان به مکان جدید زندان یکی از زندانی‌ها به نام احمد سرخ‌پوست گم می‌شود، اتفاقی که می‌تواند آینده شغلی سرگرد جاهد را تحت تاثیر قرار دهد. آن‌چه که در یک سوم ابتدایی داستان رخ می‌دهد آشنایی با جغرافیای روایت و آدم‌های زندان مهم‌ترین چیزی است که باید در دقابق ابتدایی رخ بدهد. وجود مولفه‌های منحصر به فرد برای جهان داستانی می‌تواند برای ذهنیت تماشاچی مثل یک کاتالیزور عمل کند که زودتر با داستان ارتباط بگیرد. نیما جاویدی و هومن بهمنش کارگردان و فیلمبردار این جای کار را بی نقص کار کرده‌اند، تاکید روی رنگ‌های خاص و استفاده درست از افکت‌ها و فیلتر‌های متناسب فضای خاکستری و مردد زندان را درست در آورده، رنگ‌ها در جهت تقویت ابهام و تعلیق کار شده اند.
مثل آسمان دائما ابریِ زندان، مثل رنگ زرد و خاکستری که همه جا پاشیده شده، تنها نقطه ضعف جغرافیا و اتمسفر داستان شاید فضاسازی مربوط به زندان باشد که خیلی دقیق نیست و کمی سردستی نمایش داده شده، خصوصا این که تمام دالان‌ها و راهرو‌های داستان بعدتر از اهمیت زیادی برخوردار خواهد شد، چون اصلا گم شدن زندانی و جست و جو برای یافتن او هسته مرکزی تعلیق داستان است، پس تمام فضا باید دقیق نشان داده می‌شد، اما در این رابطه شاید کمی سردستی کار کردند و در هر صورت، چون ما همین اندازه‌ها را هم سینمای ایران نداریم، شاید خیلی این ایراد فیلم را گل درشت ندانیم و اصلا تصمیم بگیریم از این فیلم لذت ببریم.
از فضا و جغرافیا که بگذریم به آدم‌ها می‌رسیم، در راس آن جاهد با بازی محمدزاده که قطعا این اولین بازی کنترل شده و درونی نوید محمدزاده است. اینجا او از اوج اقتدار یک نظامی شروع می‌کند و رفته رفته دچار عجز و فروپاشی می‌شود و در نهایت و در پایان داستان به سان یک قهرمان طلوع می‌کند. سیر تحول او مثل قهرمان‌های فیلم‌های کلاسیک است، در ابتدا چیزی است و اتفاقی می‌افتد و چیز دیگری می‌شود.
محمدزاده البته از شانس یک طراحی صورت و طراحی لباس خوب هم بهره می‌برد، اما این در قالب فیلم جا می‌گیرد و بیشتر از آن که نوید محمدزاده را از کار‌های دیگر باخودش همراه داشته باشد، سرگرد جاهد را زنده می‌کند. او عاصی می‌شود، اما عصیان نمی‌کند، عاشق می‌شود، اما ابراز نمی‌کند، قداکاری می‌کند، اما جلوه‌گری نه، قطعا از لذت‌های سرخ‌پوست یکی همین نویدش هست.
مورد بعدی، اما شکل حضور یک فَم فتال در داستانی ایرانی است، بیش از این هم مثلا هدیه تهرانی در شوکران، لیلا حاتمی در آب و آتش جلوه‌هایی از یک زن اغواگر را اجرا کرده بودند. این بار، اما پریناز ایزدیار، هم جاهد را اغوا می‌کند و هم تماشاچی را، یعنی ما هم همراه سرگرد جاهد فریب می‌خوریم و این بیشتر از آن که به هنر بازی ایزدیار مربوط باشد به هنر کارگردانی نیما جاویدی مربوط است. تعارف که نداریم ایزدیار از آن جمله بازیگرانی است که حضورش کارت پستالی و زینتی بوده، اما اینجا و در سرخ‌پوست او ورود و بعد رونمایی غافلگیرکننده‌ای دارد.
در آخر این که در میان موج ستایش‌های منتقدان از سرخ‌پوست، حسین معززی‌نیا یک یادداشت متفاوت در روزنامه سازندگی نوشته و یادآور شده که فیلم مورد بحث اصلا هم اثر خاصی نیست و در روایت و در زمان و جغرافیایش جعل و تقلب دارد. معززی‌نیا حقیقت را می‌گوید، اما این حرف‌ها شاید ارتباط زیادی به واقعیت سینمای ایران ندارد.
در واقع برمی‌گردم به همان نکته‌ی ابتدای متن؛ سرخ‌پوست در قیاس با دیگر آثار سینمای ایران یک غنیمت است، اما در نهایت یک داستان کلاسیک است و چیز خاصی اضافه نمی‌کند. در هر صورت ما چیزی نزدیک به دو ساعت مشتاق ادامه‌ی داستان هستیم، برخی صحنه‌هایش میخکوب می‌شویم، جا‌هایی عاشق می‌شویم (آن ویگنِ به جا). تعلیق و گره‌ی داستان کاملا درگیرکننده نشان داده می‌شود. شاید مخالفان فیلم یادشان رفته که خیلی از آثار تولیدی در سینمای ایران صرفا کاربرد یک قرص خواب‌آور را دارد یا آن قدر کلیشه‌ای و قابل پیش‌بینی است که مخاطب ترجیح می‌دهد داستان را دنبال نکند و در تاریکی سینما چشم روی هم بگذارد و یا آن قدر فرم‌زده و کسل‌کننده است که تماشاچی را از روی صندلی بلند می‌کند، سرخ‌پوست هیچ کدام این‌ها نیست، چون سینماست.


نظرات شما

ارسال دیدگاه

Protected by FormShield

ساير مطالب

چند پلاسکوی دیگر فرو می‌ریزد؟

برداشت 3000 میلیاردی صداوسیما از بودجه دستگاه‌ها

وقتی تماشای سریال‌ هم جزو کارهای لاکچری می‌شود!

بازیگران «عنکبوت» مقابل دوربین کلاری رفتند

فرانسه 3 نامزد اسکارش را معرفی کرد

فلورا سام: عزاداری که در مقابل ظلم ساکت می‌ماند بهتر است برای امام حسین عزاداری نکند

پایان جشنواره دوویل فرانسه همراه با تنفر از دونالد ترامپ

بودجه 250 میلیون دلاری تازه‌ترین اثر کریستوفر نولان

محمودی: می‌توان فیلم کوتاه را برای مخاطب عام هم اکران کرد

سامانه «عقاب» به زودی عملیاتی می‌شود/اهداف پرنده را با سلاح لیزری منهدم می‌کنیم

دلیل در امان بودن عمق امارات از حملات یمنی‌ها

چهره ها/ ریحانه پارسا در کافه قدیمی جزیره هرمز

چهره ها/ منتقد سینما، مسعود فراستی را نقد می کند

پایش عملکرد سازمان امور مالیاتی کشور

ایوب آقاخانی: این روزها با سریال «سلام آقای مدیر» با مردم هستم

علی مصفا در فیلم جدید مهرجویی بازی می‌کند

دو فیلم جدید برای میخکوب کردن مخاطب روی صندلی

تعارف بازارهای نفتی به نفت‌کش‌های ایران

یمن: شهرهای امارات جزو اهداف بعدی ما هستند

درخواست عربستان برای واردات بنزین از ایران

چهره ها/ خانم مجری شناسنامه اش را رو کرد

چهره ها/ کنایه های حمیدرضا آذرنگ به برنامه محمدحسین میثاقی

چهره ها/ کادوی متفاوتی که مادر علی ضیا برای تولدش داد

چهره ها/ ریحانه پارسا در خانه های قدیمی جزیره هرمز

مارتین اسکورسیزی با «ایرلندی» به جشنواره رم می‌رود

صحبت سفیر ایتالیا درباره مشکلات استراماچونی

واکنش ترامپ به نامه دعوت «کیم جونگ اون»

شاهزاده سعودی برانکو را غرق در پول کرد

چهره ها/ خاطره بازی علی دایی با بازی پانزده سال پیش ایران و بحرین

واکنش پرویز پرستویی به بازیگر شدن پسرش

کنایه توییتری هالک به بوریس جانسون

«ایرونیجات» همچنان بلاتکلیف است

کسی که بهرام رادان و مهناز افشار را به سینما آورد

تکذیب خبر انصراف محمد فیلی از بازی در «خروج»

گفت‌وگوی بن‌سلمان و وزیر دفاع آمریکا درباره حملات به آرامکو

استقلال ناکام؛ پسر کی‌روش بازیکن هفته!

مقصر مرگ پسر بچه‌ی 8 ساله در آزادی کیست؟

پرسپولیس دستش را برای استقلال «رو» نکرد

ترامپ:‌به دنبال جنگ با هیچ کسی نیستیم

دستگیری سارقان فرش مساجد و امامزاده‌ها

مقاومت یمن تلافی کرد؛ بازار نفت به‌هم ریخت

نان بحرین از نفت آرامکو برید!

حکایت توانایی سعودی‌ها که توسط یمن در نطفه خفه شد

معاون اوباما: منتظر تصمیم سعودی‌ها برای آمریکا هستیم!

نظر مقام سابق پنتاگون درباره اتهام حمله به آرامکو از ایران

جزئیات طرح شناور شدن ساعت کاری دستگاه‌های دولتی تهران

ژاوی با السد به نیمه نهایی لیگ قهرمانان رسید

هراس دشمنان از حرکت پیاده‌روی اربعین

تکلیف برانکو مشخص شد

هیات سیاسی طالبان به تهران سفر کرد